ഉറവ്

അധ്യായം 1: വേനലിൻ്റെ തിരുശേഷിപ്പുകൾ

പാലക്കാടൻ അതിർത്തിയിലെ ആ ഗ്രാമം ഉച്ചവെയിലിൽ ഉരുകിയൊലിക്കുകയായിരുന്നു. ചെമ്മൺ പാതകളിൽ പൊടിപടലങ്ങൾ ചുഴലിക്കാറ്റുപോലെ കറങ്ങിനടന്നു. ആകാശത്തിന് തുരുമ്പിച്ച ഇരുമ്പിൻ്റെ നിറമായിരുന്നു. ദൂരെ, കരിമ്പനകൾ ഉണങ്ങി വരണ്ട തലമുടിയുമായി പ്രേതങ്ങളെപ്പോലെ നിന്നു.

ശങ്കരൻ നടന്നുവരികയാണ്. കാലിൽ വിണ്ടുകീറിയ പാദരക്ഷകൾ. മുഷിഞ്ഞ മുണ്ട് മടക്കിക്കുത്തിയിരിക്കുന്നു. വെയിൽ അയാളുടെ കറുത്ത ശരീരത്തിൽ വിയർപ്പിൻ്റെ ചാലുകൾ കീറിയിരുന്നു. പക്ഷേ, അയാളുടെ ശ്രദ്ധ ആ വെയിലിലായിരുന്നില്ല. കയ്യിലുള്ള, ഇലകൾ കളഞ്ഞ പച്ച ഈറൻ കമ്പിലേക്കായിരുന്നു അയാളുടെ നോട്ടം.

അയാൾ ഓരോ ചുവടും വയ്ക്കുന്നത് സൂക്ഷിച്ചാണ്. ഭൂമിക്ക് നോവരുതെന്ന് കരുതിയിട്ടെന്നപോലെ. വഴിയിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ ചായക്കടക്കാരൻ വാസു അയാളെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.

"എന്താ ശങ്കരേട്ടാ... ഇന്നും തെക്ക് വശത്താണോ നോട്ടം? അവിടെയൊക്കെ പണ്ടേ വറ്റിപ്പോയതല്ലേ?"

ശങ്കരൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അയാൾക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാൻ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. അയാൾ കേൾക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഭൂമിക്കടിയിലെ മർമ്മരങ്ങളാണ്. പാറക്കെട്ടുകൾക്കിടയിലൂടെ, പാമ്പുകളെപ്പോലെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങുന്ന ജലധാരകളുടെ ശബ്ദം.

വീടിൻ്റെ പടിപ്പുര കടക്കുമ്പോൾ ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് മൂന്നുമണി. പടിപ്പുര എന്ന് പറയാൻ മാത്രം ഒന്നുമില്ല. ഇടിഞ്ഞുപൊളിഞ്ഞ ഒരു മതിൽക്കെട്ട്. മുറ്റത്തെ മാവിൽ ഒരൊറ്റ മാങ്ങ പോലുമില്ല. എല്ലാം കരിഞ്ഞുണങ്ങിയിരിക്കുന്നു. തിണ്ണയിൽ മകൻ രവി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ്റെ മുഖം കാർമേഘം പോലെ കറുത്തിരുണ്ടു. മുന്നിൽ കുറെ കണക്കുപുസ്തകങ്ങളും ഒരു പഴയ കാൽക്കുലേറ്ററും. അവൻ ഒരു ബോർവെൽ കമ്പനിയുടെ ഏജന്റായിട്ട് ആറുമാസമേ ആയിട്ടുള്ളു. കിട്ടാനുള്ള കമ്മീഷനും കൊടുക്കാനുള്ള കടവും തമ്മിലുള്ള അന്തരം അവൻ്റെ നെഞ്ചിൽ തീ കോരിയിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ശങ്കരൻ നിശബ്ദനായി കോലായിലേക്ക് കയറി. ചുമരിൽ ചാരിവെച്ചിരുന്ന മൺകൂജയിൽ നിന്ന് വെള്ളമെടുത്ത് കുടിച്ചു. ആ വെള്ളത്തിന് മണ്ണിൻ്റെ ചുവയായിരുന്നു.

"അച്ഛൻ എവിടെപ്പോയതാ?" രവി മുഖമുയർത്താതെ ചോദിച്ചു. "വടക്കേലെ സേതുവിന്റെ പറമ്പിൽ. കിണറു വറ്റാറായി. ഒന്ന് നോക്കാൻ വിളിച്ചതാ."

രവി പുസ്തകം ആഞ്ഞടച്ചു. "അച്ഛാ, ഞാനീ നാട്ടിൽ എങ്ങനെയാ ഒന്ന് തലയുയർത്തി നടക്കുക? സ്വന്തം മകൻ കുഴൽക്കിണർ കമ്പനിയുടെ ഏജന്റ്. അച്ഛൻ വടിയും പിടിച്ച് മണം പിടിച്ചു നടക്കുന്നു. വെറുതെ നാട്ടുകാരെ പറ്റിക്കാൻ , അവർക്കു ചിരിക്കാൻ ഇതിലും വലിയ തമാശ വേണോ?"

ശങ്കരൻ തോളിലെ തോർത്തെടുത്ത് മുഖം തുടച്ചു. അയാളുടെ ശബ്ദത്തിന് നല്ല ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

"ഞാൻ ആരെയും പറ്റിച്ചിട്ടില്ല രവീ. ഈ മണ്ണിൽ എവിടെ തൊട്ടാലാണ് വെള്ളം കിട്ടുക എന്ന് എനിക്കറിയാം. യന്ത്രം വെച്ച് ഭൂമിയുടെ നെഞ്ച് തുളച്ചാൽ കിട്ടുന്നത് വെള്ളമല്ല, ഭൂമിയുടെ ചോരയാ. അത് വറ്റും."

രവി ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. "അച്ഛൻ്റെ ഈ പഴഞ്ചൻ തത്വശാസ്ത്രം കേട്ട് മടുത്തു. ആറു ലക്ഷം രൂപയാ പലിശക്കാരൻ ദാമോദരന് കൊടുക്കാനുള്ളത്. അടുത്ത ആഴ്ച കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ ഈ വീട് ജപ്തി ചെയ്യും. അന്ന് അച്ഛൻ ഈ വടിയും കൊണ്ട് തെരുവിലിറങ്ങേണ്ടി വരും."

രവി മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു. അവൻ്റെ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം ആ പറമ്പിലെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു. ശങ്കരൻ ആ പോക്ക് നോക്കി നിന്നു. വെയിൽ ചാഞ്ഞുതുടങ്ങിയിട്ടും ചൂടിന് കുറവില്ലായിരുന്നു. സ്വന്തം മകനും താനും തമ്മിലുള്ള ദൂരം, ഭൂമിയും ആകാശവും തമ്മിലുള്ള ദൂരത്തേക്കാൾ കൂടുതലാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.

അധ്യായം 2: അപരിചിത

രണ്ടു ദിവസത്തിന് ശേഷമാണ് അവൾ വന്നത്. മായ. ഗ്രാമത്തിൻ്റെ കിഴക്കേ അതിർത്തിയിൽ, ആരും തിരിഞ്ഞുനോക്കാത്ത 'കുറുക്കൻ പാറ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഒരേക്കർ സ്ഥലം ആരോ വാങ്ങിയെന്ന് അങ്ങാടിയിൽ സംസാരമുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ പണ്ട് ഒരു ക്ഷേത്രമുണ്ടായിരുന്നെന്നും, അത് നശിച്ചശേഷം അവിടെ ആര് താമസിച്ചാലും ദോഷമാണെന്നും പഴമക്കാർ പറയുമായിരുന്നു. പാറക്കെട്ടുകളും മുൾച്ചെടികളും നിറഞ്ഞ, ഉണങ്ങിയ ഭൂമി.

ഒരു വൈകുന്നേരം ശങ്കരൻ പീടികയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു വെളുത്ത കാർ അവിടെ വന്നു നിന്നത്. അതിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ സ്ത്രീക്ക് ഈ ഗ്രാമവുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ലെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ അറിയാം. മുപ്പതുകളുടെ പകുതിയിൽ പ്രായം. അയഞ്ഞ കോട്ടൺ സാരി. കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു വിഷാദം. മുടി അഴിച്ചിട്ടിരുന്നു.

അവൾ നേരെ ശങ്കരൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

"ശങ്കരേട്ടൻ?" അവൾ ചോദിച്ചു. ശബ്ദത്തിന് നേരിയ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. "അതെ." "എൻ്റെ പേര് മായ. ഞാൻ ആണ് ആ കുറുക്കൻ പാറയിലെ സ്ഥലം വാങ്ങിയത്. അവിടെയൊരു വീട് വെക്കണം. വെള്ളം കാണണം. ആരും വരുന്നില്ല. ശങ്കരേട്ടൻ വരണം."

വാസു ചേട്ടൻ കൗണ്ടറിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "കുട്ടീ, അവിടെ വെള്ളം കിട്ടില്ല. ജിയോളജിസ്റ്റുകൾ വരെ പണ്ടേ പറഞ്ഞതാ. വെറുതെ കാശ് കളയണ്ട."

മായ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. അവൾ ശങ്കരൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ എന്തോ ഒന്ന് ശങ്കരനെ പിടിച്ചുലച്ചു. അത് വെറുമൊരു ആവശ്യമല്ല, ഒരു അപേക്ഷയായിരുന്നു. "ഞാൻ വരാം," ശങ്കരൻ പറഞ്ഞു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം ശങ്കരൻ മായയുടെ സ്ഥലത്തെത്തി. വല്ലാത്തൊരു ഭൂമിയായിരുന്നു അത്. ഉണങ്ങിയ പുല്ലുകൾ കാറ്റിൽ മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നും. പാറക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ എവിടെയൊക്കെയോ പഴയ കരിങ്കൽത്തൂണുകൾ പൊളിഞ്ഞു വീണു കിടക്കുന്നു.

മായ ഒരു പാറപ്പുറത്തിരുന്നു. "എല്ലാവരും പറയുന്നു എനിക്ക് ഭ്രാന്താണെന്ന്," അവൾ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. "നഗരത്തിലെ തിരക്കിൽ നിന്ന് ഓടി വന്നതാണ് ഞാൻ. എനിക്ക് ശാന്തമായിരിക്കണം. ഈ ഉണങ്ങിയ മണ്ണിൽ എനിക്ക് ജീവിക്കണം. ഇവിടെ വെള്ളമുണ്ടാവുമോ ശങ്കരേട്ടാ?"

ശങ്കരൻ തൻ്റെ സഞ്ചിയിൽ നിന്ന് ആ ഈറൻ കമ്പ് പുറത്തെടുത്തു.

"വെള്ളം എല്ലായിടത്തുമുണ്ടാകും കുട്ടീ. ചിലയിടത്ത് അത് ഒളിച്ചിരിക്കും. പേടിച്ചിട്ട്. മനുഷ്യൻ്റെ ആർത്തി കണ്ട് പേടിച്ച് ഒളിക്കുന്നതാ."

അയാൾ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. മായ അത് കൗതുകത്തോടെ നോക്കിയിരുന്നു. ശങ്കരൻ്റെ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ പാതി അടഞ്ഞു. ചെരുപ്പില്ലാത്ത കാലുകൾ കൊണ്ട് അയാൾ മണ്ണിലെ ചൂട് അളന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരിടത്ത് അയാൾ നിന്നു. അവിടെ ഒരു ചെറിയ കുന്നിൻചരിവായിരുന്നു. കരിവേലത്തിൻ്റെ മുള്ളുകൾ നിറഞ്ഞ സ്ഥലം.

ശങ്കരൻ നിശ്ചലനായി. കയ്യിലെ ഈറൻ കമ്പ് വിറക്കാൻ തുടങ്ങി. ആദ്യം മെല്ലെ, പിന്നെ ശക്തിയായി. അയാളുടെ കൈകളിലെ ഞരമ്പുകൾ വലിഞ്ഞുമുറുകി.

"ഇവിടെ..." അയാൾ മന്ത്രിച്ചു. "ഇവിടെയുണ്ട്. പക്ഷെ... വളരെ താഴെയാണ്. പാറകൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ്."

മായ ഓടിവന്ന് അയാളുടെ അടുത്തുനിന്നു. "നമുക്ക് കുഴിക്കാമല്ലോ അല്ലെ?" "കുഴിക്കാം. പക്ഷെ യന്ത്രം വേണ്ട. കൈകൊണ്ട് കുഴിക്കണം. യന്ത്രം വെച്ചാൽ ആ പാറ പൊട്ടും. ഉറവ വഴിമാറിപ്പോകും."

അന്നേരം അവിടേക്ക് ഒരു ബൈക്ക് പാഞ്ഞുവന്നു. രവി.

അവൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാന്റിലിട്ടു ദേഷ്യത്തോടെ അങ്ങോട്ട് വന്നു. "മാഡം, ഇയാളീ പറയുന്നത് കേൾക്കരുത്. ഇവിടെ ബോർവെൽ അല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ല. എൻ്റെ അച്ഛനായതുകൊണ്ട് പറയുന്നതല്ല, ഇയാള് പറയുന്നിടത്ത് കുഴിച്ചാൽ മാഡത്തിന് പണനഷ്ടം മാത്രമേ ഉണ്ടാവൂ."

മായ രവിയെ രൂക്ഷമായി നോക്കി.

"എനിക്ക് പണനഷ്ടം വന്നാൽ തനിക്കെന്താ? ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഇവിടെ കിണർ കുഴിക്കും. ശങ്കരേട്ടൻ പറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത്."

രവി അപമാനത്താൽ ചുവന്നുതുടുത്തു. അവൻ അച്ഛനെ നോക്കി പല്ലിറുമ്മി.

"അച്ഛൻ കാരണം എനിക്ക് കിട്ടേണ്ട കമ്മീഷൻ പോയി. ഇതിനുള്ള മറുപടി ഞാൻ തരും."

അവൻ ബൈക്കുമെടുത്ത് പാഞ്ഞുപോയി. പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിൽ ശങ്കരനും മായയും തനിച്ചായി.

അധ്യായം 3: മണ്ണിലെ രഹസ്യങ്ങൾ

അടുത്ത ഒരാഴ്ച ആ ഗ്രാമം കണ്ടത് വിചിത്രമായ കാഴ്ചകളായിരുന്നു. കുറുക്കൻ പാറയിലെ ആ ഉണങ്ങിയ പറമ്പിൽ മൂന്നുനാല് തൊഴിലാളികൾ മണ്ണ് മാന്തിത്തുടങ്ങി. ശങ്കരൻ എപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. വെയിലത്ത് കുടപോലും പിടിക്കാതെ, കുഴിക്കുന്ന ഓരോ വട്ടി മണ്ണും അയാൾ മണത്തുനോക്കി.

മായയും അവിടം വിട്ടുപോയില്ല. അവൾ ശങ്കരന് കുടിക്കാനുള്ള വെള്ളവും മോരും കൊണ്ടുവന്നു കൊടുത്തു.

"ശങ്കരേട്ടാ," ഒരു ഉച്ചവേളയിൽ അവൾ ചോദിച്ചു. "എന്താണ് രവിയുമായി ഇത്ര പ്രശ്നം?"

ശങ്കരൻ ദൂരേക്ക് നോക്കി. "അവന് വേണ്ടത് വേഗമാണ്. എനിക്ക് വേണ്ടത് സത്യവും. രണ്ടും കൂടി ഒത്തുപോവില്ലല്ലോ."

മായ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ വല്ലാത്തൊരു വിഷാദമുണ്ടായിരുന്നു. "എനിക്കും വേഗമായിരുന്നു ഇഷ്ടം. അതുകൊണ്ടാണ് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടത്. ഭർത്താവ്, കുട്ടി... എല്ലാം."

ശങ്കരൻ ഞെട്ടി അവളെ നോക്കി. അവൾ ആദ്യമായി തൻ്റെ കഥ പറയുകയാണ്.

"ഒരു കാറപകടമായിരുന്നു. ഞാൻ മാത്രമേ ബാക്കിയായുള്ളൂ. അതിനുശേഷം എനിക്ക് ബഹളം ഇഷ്ടമല്ല. നിശബ്ദത വേണം. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ ഉണങ്ങിയ ഭൂമി തേടി വന്നത്. ഇവിടെ വെള്ളം കിട്ടിയാൽ, എൻ്റെ ജീവിതത്തിലും എന്തെങ്കിലും തെളിയുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു."

ശങ്കരൻ അന്ന് വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനായി. ആ സ്ത്രീയുടെ വേദന ആ മണ്ണിൻ്റെ വേദന പോലെ അയാൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

അന്ന് രാത്രി അയാൾക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. പുറത്ത് കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈറൻ കമ്പുകൾ ഉരസുന്ന ശബ്ദം പോലെ. അയാൾക്ക് തോന്നി, മായയുടെ പറമ്പിലെ ആ ഉറവ കരയുകയാണെന്ന്. പാറക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരാൻ അത് വെമ്പുന്നു.

അതേസമയം, രവി അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. നാട്ടുകാർ ഇപ്പോൾ പറയുന്നത് ശങ്കരൻ്റെയും മായയുടെയും ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചാണ്.

"ആ സ്ത്രീയുടെ കൂടെ നിൻ്റെ അപ്പൻ കറങ്ങിനടക്കാ..." കവലയിലെ പിള്ളേർ കളിയാക്കി.

രവിയുടെ ഉള്ളിലെ അപമാനം ദേഷ്യമായി മാറി. കടം വീട്ടാനുള്ള അവസാന വഴിയും അടയുകയാണ്. മായയുടെ പറമ്പിൽ ബോർവെൽ അടിച്ചാൽ വലിയൊരു തുക കമ്മീഷൻ കിട്ടുമായിരുന്നു. അത് അച്ഛൻ ഇല്ലാതാക്കി.

"ഇനി ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം," രവി മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

അധ്യായം 4: വെല്ലുവിളി

പത്താം ദിവസം. കിണർ നാല്പത് കോല് താഴ്ചയിലെത്തി. പക്ഷെ വെള്ളത്തിൻ്റെ ഒരു തുള്ളി പോലുമില്ല. വെറും ഉണങ്ങിയ പാറ മാത്രം.

പണിക്കാർ മടുത്തു തുടങ്ങി. "ശങ്കരേട്ടാ, ഇവിടെ വെള്ളമുണ്ടാവുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. പാറ കടുപ്പമാണ്," മേസ്തിരി പറഞ്ഞു.

മായയുടെ മുഖത്തും നിരാശ പടർന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു. അന്നാണ് രവി അവിടെ എത്തിയത്. കൂടെ വലിയൊരു ബോർവെൽ ലോറിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭീമാകാരമായ ആ യന്ത്രവാഹനം പറമ്പിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി.

അതിൻ്റെ ടയറുകൾ ഉണങ്ങിയ മണ്ണിനെ ചതച്ചരച്ചു. ശങ്കരൻ കിണറ്റുകരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

"രവീ... നീയിത് എന്താ കാണിക്കുന്നേ?"

രവി ലോറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി. അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"മതി അച്ഛാ ഈ നാടകം. പത്തു ദിവസമായില്ലേ? വെള്ളം കണ്ടോ? ഇല്ലല്ലോ. ഇനി ഞാൻ കാണിച്ചുതരാം. ഈ മെഷീൻ വെച്ച് അരമണിക്കൂർ കൊണ്ട് ഞാൻ വെള്ളം എടുക്കും."

അവൻ ജോലിക്കാരോട് ആക്രോശിച്ചു. "മാറി നിൽക്ക് അവിടുന്ന്!"

മായ ഓടിവന്നു. "ഇത് എൻ്റെ സ്ഥലമാണ്. ഇവിടെ ഞാനറിയാതെ..." രവി അവളെ തടഞ്ഞു. "മാഡം, പൈസയുടെ കാര്യം ഞാൻ പിന്നെ പറഞ്ഞോളാം. ഇവിടെ വെള്ളം കിട്ടിയാൽ മാഡത്തിന് ലാഭമല്ലേ? ഇവരുടെ വാക്ക് കേട്ട് കാശ് കളയണ്ട. ഡ്രൈവർ... വണ്ടി സെറ്റ് ചെയ്യ്!"

ലോറിയുടെ കൂറ്റൻ ഡ്രില്ലിംഗ് മെഷീൻ ഉയർന്നു തുടങ്ങി. ആകാശത്തേക്ക് കുന്തമുന പോലെ അത് നീണ്ടുനിന്നു.

ശങ്കരൻ വണ്ടിയുടെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. "വേണ്ട രവീ... അരുത്. ആ കിണറ്റിന്റെ അടിയിൽ ഉറവയുണ്ട്. അത് പൊട്ടാൻ പാകത്തിനിരിക്കുകയാണ്. നീ ഈ യന്ത്രം വെച്ച് അടിച്ചാൽ ആ പാറ ഇടിഞ്ഞുതാഴും. ഉറവ എന്നെന്നേക്കുമായി അടഞ്ഞുപോകും. അത് പാപമാണ്."

"പാപമോ?" രവി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. "കടം കേറി മുടിയുമ്പോഴാണോ പാപം? അച്ഛൻ മാറിനിൽക്ക്!" അവൻ അച്ഛനെ ബലമായി പിടിച്ചുതള്ളി. ശങ്കരൻ വേച്ചുപോയി ആ ചെമ്മണ്ണിലേക്ക് വീണു.

മായ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ശങ്കരനെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"ശങ്കരേട്ടാ..."

ഡ്രില്ലിംഗ് മെഷീൻ പ്രവർത്തിച്ചു തുടങ്ങി. ചെവി തുളയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം. കട... കട... കട... ഭൂമി വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. കിണറ്റിലെ പണിക്കാർ പേടിച്ച് മാറിനിന്നു.

ശങ്കരൻ എഴുന്നേറ്റില്ല. അയാൾ ആ മണ്ണിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. ആ യന്ത്രം തുളയ്ക്കുന്നത് തൻ്റെ നെഞ്ചിലാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.

അധ്യായം 5: മഴയും കണ്ണീരും

ആ സമയം വരെ ആകാശം തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ യന്ത്രം ഭൂമിയെ തുളയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ, അന്തരീക്ഷം മാറി. എവിടെനിന്നോ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടി. പാലക്കാടൻ കാറ്റ് അതിന്റെ രൗദ്രഭാവം പുറത്തെടുത്തു.

പൊടിപടലങ്ങൾ ഉയർന്നുപൊങ്ങി. ലോറിയുടെ ഡ്രൈവർക്ക് മുന്നോട്ട് കാണാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയായി.

"രവി ചേട്ടാ, കാലാവസ്ഥ മോശമാണ്!" ഡ്രൈവർ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. "നിർത്തണ്ട... ഡ്രിൽ ചെയ്യ്!" രവി അലറി.

ശങ്കരൻ മണ്ണിൽ കിടന്ന് ഉരുളുകയായിരുന്നു. അയാൾ എന്തൊക്കെയോ പുലമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അവൾ വരുന്നുണ്ട്... അവൾക്ക് വേദനിക്കുന്നു..."

മായ അയാളുടെ തല മടിയിൽ വെച്ചു. "ശങ്കരേട്ടാ, എന്താ? എന്താ പറ്റിയെ?" പെട്ടെന്ന് ഒരിടിമുഴക്കം. ഭൂമി പിളരുന്നത് പോലൊരു ശബ്ദം.

തുടർന്ന് ആർത്തലച്ചുള്ള മഴ. വേനൽ മഴയല്ല, കാലം തെറ്റി വന്ന പെരുമഴ. ലോറിയുടെ ഡ്രില്ലിംഗ് റോഡ് പാറയിൽ തട്ടി വഴുതി. വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ മെഷീൻ്റെ ബെൽറ്റ് പൊട്ടി. ലോറി ഒന്ന് ചരിഞ്ഞു. പണിക്കാർ ചിതറിയോടി. യന്ത്രം നിശ്ചലമായി.

രവി സ്തംഭിച്ചുപോയി. മഴവെള്ളം അവൻ്റെ മുഖത്തുകൂടി ഒഴുകി. അപ്പോൾ, ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത ഒരിടത്ത്, ശങ്കരൻ കൈകൊണ്ട് മാന്തിയിരുന്ന ആ പഴയ കിണറ്റിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.

ആദ്യം അതൊരു വായുവിൻ്റെ കുമിള പൊട്ടുന്ന ശബ്ദമായിരുന്നു. പിന്നെ ഒരു ഇരമ്പം.

കിണറ്റിനുള്ളിൽ നിന്നൊരു തൊഴിലാളി വിളിച്ചു കൂവി. "വെള്ളം! വെള്ളം!" എല്ലാവരും കിണറ്റിൻ കരയിലേക്ക് ഓടി. താഴെ, കലങ്ങിയ ചെളിവെള്ളമല്ല, പാൽ നിറത്തിലുള്ള തെളിനീര് ആർത്തലച്ചു വരുന്നു. പാറയുടെ വിള്ളലിൽ നിന്ന്, ഒരു അത്ഭുതം പോലെ.

രവി അത് വിശ്വസിക്കാനാവാതെ നോക്കിനിന്നു. തൻ്റെ കൂറ്റൻ യന്ത്രങ്ങൾക്ക് കഴിയാത്തത്, അച്ഛൻ്റെ മനസ്സിനും ആ പഴയ ഈറൻ കമ്പിനും കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

അവൻ മെല്ലെ അച്ഛൻ്റെ അടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ശങ്കരൻ ഇപ്പോഴും മായയുടെ മടിയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു. മഴ അയാളുടെ മുഖത്തെ ചെളി കഴുകിക്കളഞ്ഞു. അയാൾ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷെ ആ ചിരിയിൽ ജീവൻ്റെ വെളിച്ചം കുറവായിരുന്നു.

"കിട്ടിയോ മായേ...?" അയാൾ നേരിയ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. മായ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തലയാട്ടി. "കിട്ടി ശങ്കരേട്ടാ... ഗംഗ പോലെ ഒഴുകുവാ..."

ശങ്കരൻ രവിയെ നോക്കി. രവി മഴയത്ത് തലകുനിച്ച് നിൽക്കുന്നു. "യന്ത്രം തോൽക്കും രവീ... മണ്ണ് ജയിക്കൂ... എപ്പോഴും..."

ശങ്കരൻ്റെ കൈകൾ തളർന്നു വീണു. കണ്ണുകൾ പാതി അടഞ്ഞു. ശ്വാസം ഒരു കാറ്റായി മാറി ആ മഴയിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേർന്നു.

അവസാനം: ഒരിക്കലും വറ്റാത്ത ഉറവ

മഴ തോർന്നു. ഗ്രാമം മുഴുവൻ ആ കാഴ്ച കാണാൻ തടിച്ചുകൂടി. രവി അച്ഛൻ്റെ മൃതദേഹത്തിന് മുന്നിൽ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ആ ബോർവെൽ ലോറി ഒരു തോൽവിയുടെ പ്രതീകം പോലെ അവിടെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. കാലങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

ഇന്ന് കുറുക്കൻ പാറയിൽ മായയുടെ വീടുണ്ട്. അതിൻ്റെ മുറ്റത്ത് ഒരിക്കലും വറ്റാത്ത ആ കിണറും.

കടുത്ത വേനലിലും ആ ഗ്രാമത്തിൽ വെള്ളം വറ്റിയാൽ ആളുകൾ മായയുടെ കിണർ തേടി വരും. അവിടെ എല്ലാവർക്കും വെള്ളമുണ്ട്.

രവി ഇപ്പോൾ ബോർവെൽ ഏജന്റല്ല. അവനിപ്പോൾ കൃഷിയാണ്. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ അവൻ ആ കിണറ്റുകരയിൽ വന്നിരിക്കും. ചിലപ്പോൾ, കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ, ആ പറമ്പിലെ ഈറൻ കാടുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഒരു മൂളൽ കേൾക്കാം. ശങ്കരൻ നടന്നുപോകുമ്പോൾ കേൾക്കാറുള്ള അതേ ശബ്ദം.

മായ പലപ്പോഴും ജനലിലൂടെ അത് നോക്കിനിൽക്കും. ഭൂമിയുടെ ഉള്ളിലെ ഉറവയും മനുഷ്യൻ്റെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹവും സത്യമാണെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ആ തെളിനീര് ഒഴുകിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.